UMOWA NAJMU

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Gospodarcze znaczenie umowy najmu jest bardzo poważne. Stanowi ona podstawową formę prawną używania cudzych rzeczy, od przedmiotów codziennego użytku począwszy, a na nieruchomościach skończywszy. W warunkach miejskich szczególne znaczenie praktyczne ma najem lokali mieszkalnych .

Przedmiotem umowy najmu mogą być wszelkie rzeczy, zarówno ruchome, jak i nieruchomości. Umowami zbliżonymi do najmu sąumowa dzierżawy i umowa użyczenia. Najem od dzierżawy różni się zakresem uprawnień najemcy, który może tylko używać rzeczy, podczas gdy dzierżawcy przysługuje ponadto prawo pobierania przynoszonych przez rzecz pożytków (plonów, zysków). Natomiast najem i użyczenie odróżnia odpłatność, gdyż umowa najmu jest zawsze odpłatna, a użyczenie bezpłatne.

Podstawowym obowiązkiem wynajmującego jest wydanie najemcy rzeczy w stanie przydatnym do umówionego użytku. Najemca staje się posiadaczem zależnym rzeczy. Wynajmujący ma także obowiązek utrzymywać przedmiot najmu w odpowiednim stanie przez cały czas trwania najmu, jego więc obciążają naprawy, usuwanie uszkodzeń itd. Również kapitalne remonty powinien przeprowadzać wynajmujący, na swój koszt.

Najemca w przeciwieństwie do wynajmującego jest obowiązany tylko do czynienia drobnych nakładów, związanych ze zwykłym używaniem rzeczy (art. 662 § 2 k.c.). Jeżeli w czasie trwania najmu rzecz wymaga napraw, do których obowiązany jest wynajmujący, a bez których rzecz nie jest przydatna do umówionego użytku, najemca może wyznaczyć wynajmującemu odpowiedni termin do wykonania napraw. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu najemca może dokonać koniecznych napraw na koszt wynajmującego (art. 663 k.c.). Jeżeli jednak bez winy wynajmującego rzecz ulegnie całkowitemu zniszczeniu (np. wynajęty samochód się spali), wynajmujący nie ma obowiązku przywrócić rzeczy do stanu poprzedniego.

Leave a Reply